زندگی پشت نقاب تو

به تبسم شدن خاطره ها به صمیمیت عطر تن تو با گلها

به شفا بخشیه لبخند تو درهر دیدار

به نفسهای تو در فاصله یک پندار

به فریباییه خوشرنگ نگاه تو که از هیبت تنیهایه من بی‌ پرواست

زندگی پشت نقاب تو به هر لحظه به شکلی‌ زیباست

بی تو، شبی

 

صبر هم از دل من برفت و این پر طپش مست قفس پوش قراری نگرفت

بی‌ خود از بوی تو و آتشی از هیزم عشق

دوزخم را به بهای سوختن کرده بهشت

یک شبی چشم ببستم به خیال باطل

تا دمی از غمت آسوده کنم، کو حاصل

لشکر اشک روان از گذر گونه ز چشم

خواب بگریخته از دیده‌ی شوریده سرشت

تنگهٔ ظلمت شب راه نفس از گذر سینه ببست

سینه اندوه همه عمر نهان کرده‌ی خود را بشکست

تن من خسته تر از طاقت تنهایه شب

شب بی تو سحرش کشته به خون کرده‌ کفن

یاد تو ریخت به پیمانه دل ، کهنه دوایی تازه

تلخیش می کشد این شبزده هزیان به لبه آواره

 

 

لبخند رویا

تو به چشمت شوق همهٔ فرداهاست

من همه دلخوشیم خنده توست

که به آن شادیه انباشته در پشت نگاهت بستست

من به تسکین هراس دل تو

که پیاپی پرسد لحظه بعد کجاست

میدهم یک گل سرخ

که به آن گوش کنی‌: عمر گلها کوتاست

خنده‌ات بی‌ همتاست

شبی دیگر

لحظه ای تلخیه غم با من سر مست نشست
خنده از گوشه لب با نفس سینه پرید
آه جان سوز دمید

خیره چشم تو بر من لغزید
دست غم پای ترنم را بست
قدح بغض مرا در قفس سینه شکست

اشکی از عمق نگاه تو به محفل بنشست
و شبی دیگر از این دست گذشت

صبح دمی

بی صدا صبح دمی سرد و خموش
شب به زیر رخ خورشید وجودش را باخت

محو شد در دل صبح

پهنه ای شد شب سرد تا که خورشید به گرمی به دلش جایی کرد

مردم و رهگذران صبح به خیر می گفتند

و موذن خبر از آمدن نو قدمی می آورد 

نغمه سر داده به تسبیح صدایش می کرد

بی صدا صبح دمی از دل شب

ناديده

ديدمش آنسوي كلام و نور

جايي كه نگفته ناشنيده مي سرود

تپيدم آنچه در خود نمي ديدم وبود

به جان خريدم آنچه در دل نمي توان فروخت

دو دست گشوده و دل بر كف و به دل اميد

شنيدمش صدايي كه پيش آ

و لب نمي گشود

فاتحانه فصل سرد

من و تو در برابر فصلی سرد ایستاده ایم ؛ عریان
به اندیشه آتش گرمی پیدا؛ به جا مانده از ایمان به راه ما
من و تو افول شاخه سبز بودنیم
نرم نرمک بر خاک فتاده با کمری شکسته از تحمیل ظلم باد
زمین ؛ رفته رفته گرمی نهاده به زیر تکه تکه های سرد آسمان
اینجا زیستن آسان نیست : مرد مرده گفت
دیوار خانه ها نم کرده است و سست
تکیه بر هر نمی نمی توان سپرد
تنها هراس ما سوزش برفی که نه ؛ از انجماد ماست
این ترس بر هر تن برهنه ای بدون شک رواست
در زمستانی که مردن انتهای آرزوی آدمیست
در هوایی که نفس تزریق طعم بندگیست
من و تو تنها؛ در دل ظلمت تاریکی شب
بر سر شیشه ایه شاخه خشکیده ز درد
دست در دست و گره خورده به هم
فاتحانه خوانده ایم با هم سرود فصل گرم
.
.
.