صبح دمی

بی صدا صبح دمی سرد و خموش
شب به زیر رخ خورشید وجودش را باخت

محو شد در دل صبح

پهنه ای شد شب سرد تا که خورشید به گرمی به دلش جایی کرد

مردم و رهگذران صبح به خیر می گفتند

و موذن خبر از آمدن نو قدمی می آورد 

نغمه سر داده به تسبیح صدایش می کرد

بی صدا صبح دمی از دل شب